Grand Canyon

Gdy dostarliśmy do skrzyżowania z drogą wiodącą do kanionu, zatrzymaliśmy się w visitor center nadleśnictwa. Tam dowiedzieliśmy się, że istnieje realna szansa, że droga zostanie otwarta jeszce tego samego dnia. Tak więc od razu zakwaterowaliśmy się w pobliskim kempingu i czekaliśmy na zmianę sytuacji.

Wkrótce też się na nią doczekaliśmy, drogę otwarto, a my wyruszyliśmy do kanionu. Mimo, że był pogodny dzień to niebo było pochmurne, ze względu na dym, unoszący się nad pożarem, a w powietrzu wyraźnie było czuć zapach spalenizny. Gdy już zbliżaliśmy się do granic parku, zaczęło nawet padać i zrobiło się chłodno

10020010

Kanion ze strony północnej robi zupełnie inne wrażenie. Przede wszystkim widać jego ogrom i wiele bocznych kanionów, a rzeka Colorado jest wogóle niewidoczna. Północna ściana opada o wiele łagodniej niż południowa i to jest własnie główną przyczyną powstania wielu bocznych kanionów. Mimo niespecjalnej pogody mieliśmy dość dobrą widoczność. W parku wybraliśmy się też na zakupy do sklepu z różnego rodzaju pamiątkami, bo Micha nie mógł wciąż odżałować, że trzy lata temu, gdy byliśmy na ścianie południowej, nie zdecydował się na kupno kapelusza. No i tym razem wybrał piękny beżowy kapelusz, który od razu został uwieczniony na zdjęciu.

10020004

Potem jescze przespacerowaliśmy się wzdłuż zbocza kanionu gdzie udało nam się ujrzeć dzikie indyki, których już na próżno szukaliśmy w Bryce.

Po mału robiło się ciemno a my opuszczaliśmy kanion. Wracaliśmy tą samą drogą przez las, gdzie w ciemnościach widzieliśmy tylko sylwetki i świetliste oczy kojotów.

10020005

Ja żałowałam bardzo, że nie spędziliśmy więcej czasu w parku, zwłaszcza, że mieliśmy jeszcze tyle dni urlopu, no ale gdyby nie ten przypadek z otwarciem drogi, wcale byśmy kanionu nie widzieli. A poza tym postanowiliśmy, że jeszcze tam wrócimy i to kajakiem po rzece! Następnego dnia wogóle nie mieliśmy pomysłu, gdzie dalej jechać i wyruszyliśmy wpierw w jedyny możliwy kierunek, znów do Utah

Samochodem przez USA

Grand Canyon